ΞΕΝΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ

Εκεί που γεννήθηκα
Τίποτα πια δεν υπάρχει.
Το πατρικό μου σπίτι έγινε στάχτη
Κι εμένα δεν με θυμάται κανείς.

Οβίδες κατέστρεψαν τις αυλές
Από τα χρόνια μου τα παιδικά
Κάψανε και όλα τα δέντρα πια
Σε κάποια τζάκια πεινασμένα.

Δεν υπάρχει ούτε το σχολείο μου
Που ζούσε ολόκληρο αιώνα
Δεν υπάρχει κι ο δρόμος που περίμενα την κοπέλα
Το 'κάναν τυφλοσόκκακο κι αυτό.

Πούλησαν των φοιτητών τον κοιτώνα
Των ονείρων μου τα δωμάτια
Τα έκαναν γραφεία ανιαρά
Όπου σαπίζουν έγγραφα πολλά.

Όπου και να περάσω
Όλα είναι άγνωστα για μένα
Δε με θυμούνται ούτε οι δρόμοι.
Όσοι περνάνε δίπλα μου κοιτάζουνε λοξά.

Δε μπορώ τον εαυτό μου να γνωρίσω.
Έχασα ότι όμορφο είχα.
Σαν της ψυχής μου την πόρτα χτυπήσω
Δεν ανοίγει,είμαι ξένος και γι' αυτήν.


       
        ΒΛΑΝΤΙΜΗΡ   ΓΙΟΚΑΝΟΒΙΤΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΚΑΙΡΟΥ

Έχει και πάλι το παγκόσμιο θέατρο
απονείμει
τιμητικές διακρίσεις και βραβεία
στη χώρα μας.
Εδώ πρωταγωνιστούν οι πιο τελευταίοι
κομπάρσοι
κι αυτοί που αξίζουν θάβονται.
Εδώ χωρούν σε κρύπτες ειδικές
οι λαθρομετανάστες
και κάποια όρια μας εξασθενούν.
Εδώ οι διοξίνες βιταμίνες γίνονται
και τ' άνεργα πληρώματα εκτροφεία
θηραμάτων.
Εδώ τα οικονομικά εγκλήματα ανθούν
και κάποιοι διαλαλούν για το δημόσιο ήθος.
Εδώ περίοδος προσαρμογής δεν απαιτείται
κι η αντοχή των υλικών από τα πριν
συμφωνημένη.


        Δ.Ι. ΚΑΡΑΜΒΑΛΗΣ

ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

Κάθε βράδυ στη Γρανάδα,
κάθε βράδυ πεθαίνει ένα παιδί.
Κάθε βράδυ το νερό κάθεται
λιγάκι με τους φίλους να τα πει.

Οι νεκροί έχουν φτερά από μούσκλι.
Ο νεφελώδης άνεμος κι ο άνεμος ο καθαρός
δυο φασιανοί είναι που πετάνε στους πύργους
κι η μέρα είν' ένα αγόρι πληγωμένο.

Δεν κρατούσε ο αέρας μια κορυδαλλού ψιχάλα
όταν εγώ σ' αντάμωσα στου κρασιού τα σπήλαια.
Δεν κρατούσε το χώμα ούτε ψίχουλο σύννεφου
όταν πνιγόσουν στο ποτάμι.

Ένας γίγαντας νερού έπεσε πάνω στα όρη
και η κοιλάδα όλο κυλούσε με σκυλιά και με κρίνους.
Το σώμα σου,με τη βιολετί σκιά των χεριών μου,
ήταν,νεκρό στην όχθη,ένας κρύος αρχάγγελος.


              FEDERIKO  GARCIA  LORCA

ΔΙΣΤΙΧΑ ΤΗΣ ΜΥΚΟΝΟΥ

Σκι καλογριές σε στείλανε της Τήνος οι γονιοί σου
μα ευτού που πλιο ξεσκόλισες ειν' το γλυκό φιλί σου.

Τρέμει το φυλλοκάρδι μου για σένα και σαλεύει
ο αρίσκος νους μου ο Θεός τον που αγαπά παιδεύει.

Εγώ σε πήα για χορό τότες στο πανυγήρι
μα συ έγινες καλογριά μέσα στο μοναστήρι.

Ρίχνει καρέγλες ο βοριάς και βάρκες παίρνει σβάρνα
και τον Μαθιό τον αχαμνό κη Ρόδως απ' τη Βάρνα.

Της Ανεζώς της μήνυσα τη σκρόφα να ταίσει
μα ευτή για νύφη μου 'στειλε μια χήρα απο τη Βρύση.

Τραούδι αρχίζ' η Μαρουσώ πρωινό σαν την γαλιάντρα
ξαραθυμάει το κάστρο και μαζί του η Αλευκάντρα.

Των πεθαμένων οι ψυχές πλανιούνται ολόγυρα μας
δεν βρίσκουν πια τις πόρτες μας μα βλέπουν τα ονειρά μας.

Χάριζε την αστροφεγγιά,Θέ μου,σκοι απελπισμένοι
να μην ξανοίουν τον γκρεμόν όπου είναι κρεμασμένοι.

Γιάντα διστάζετε μωρέ,γκορίσια να φιλάτε
η ώρα ούτε ματάρχεται ούτε βαστά ως νοάτε.

Ο ύπνος είναι γόνδολα της Βενετιάς στου ονείρου
τις διώρυγες μας πλοηγεί,στις γέφυρες τ' απείρου.


              ΑΓΓΕΛΟΣ  ΠΑΡΘΕΝΗΣ

ΚΗΡΥΓΜΑ

Ίδια σφραγίδα πρόσφορου
σε μέρα ψυχοσάββατο
σφράγισε απόψε η ζωή
με θλίψη την ψυχή μου
και τα κομμάτια μοιρασιά
αντίδωρο ένα-ένα
στα χείλη φθάνουν
των πιστών που ζουν
για την Αγάπη.
Δίνω το ένα στον τυφλό
στον άστεγο το άλλο
κι ότι απομείνει αρπάζουνε
ο κλέφτης κι ο ζητιάνος.
Μ' ένα βλέμμα ασπάζομαι
το σχήμα της καρδιάς τους
και υποτάσσω το λαβείν
στην πεθυμιά του δούναι.
Σαν τελείωσε το κήρυγμα
μια μέρα ένας αγνώμων
στου ευεργέτη του άκουσα
τ' αυτιά να του ψελλίζει.
Ότι κι αν νιώθεις στη ζωή
μη ψάχνεις να βρεις άκρη
όλα ξεχνιούνται
κάποτε και οι πράξεις
και τα λόγια.
Κι έμεινα πάλι μόνη μου
με την ψυχή γεμάτη.


    ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ  ΤΣΑΦΑΡΑ

ΝΟΜΙΣΑ

Νόμισα πως είδα τη νεκρή αγαπημένη μου γυναίκα
να μου τη φέρνουν σαν την Άλκηστη απ'τον τάφο,
αυτή που ο μέγας γιος του Δία ξανάδωσε
στον όλβιο άντρα της
κι άρπαξε σώζοντας από τα χέρια του θανάτου.
Παρέκει εκείνη σύγκορμη έτρεμε, χλομή.

Ήρθε ντυμένη ολόλευκα, πάναγνη καθώς οι λογισμοί της,
μ' ένα μαγνάδι έκρυβε το πρόσωπό της,
όμως στην υπνοφαντασιά μου,
έρωτας,καλοσύνη, τρυφερότη άστραφταν
στο πρόσωπο της,
τόσο καθάρια σαν μορφή του παραδείσου.
Αλλά αχ,την ώρα που έσκυβε να μ' αγκαλιάσει, ξύπνησα.
Εκείνη εχάθη κι η μέρα μου 'φερε ξανά τη  νύχτα μου.



               JOHN    MILTON    [1608-1674]

VOLUPTAS

Eλάτε,ο κόσμος όλος είμαι εγώ.
Μέσ' απ' τα χρυσοκόκκινα μαλλιά μου
απ' τη ματιά κι από τα δάχτυλά μου
της Ηδονής πετιέται το στοιχειό.
Ελάτε,ο κόσμος όλος είμαι εγώ.

Με ρόδα ευωδιασμένο έχω το στρώμα
κι απάνω του-μεθυστικό πιοτό-
χυμένο το αλαβάστρινο σου σώμα.
Όμως αγάπη μη γυρεύεται  από μένα,
δε θα με ιδήτε εμπρός σας να λυγίσω
και πάνε τα τραγούδια σας χαμένα.

Μέσα  μου άγριες νιώθω πεθυμιές
και τις ερωτεμένες σας καρδιές
πως θα'θελα να μπορέσω να μασήσω
μέσ' τα λευκά μου δόντια τα γερά,
σα φρέσκα μυγδαλάκια τραγανά
και τον αιμάτινο χυμό τους να ρουφήξω.

Δάκρυα δε θέλω,δε ζητώ,
παρά φωτιά για τη φωτιά μου,
τα σαρκικά φιλιά μου
στόμα που στάζει φλόγα να γευτεί.

Ω τι με νοιάζει τότες κι αν κοπεί
το νήμα από της Μοίρας μου το αδράχτι
αφού θα νοιώθω πως θα σκορπιστεί
από ηδονή το είναι μου σε στάχτη.


           ΘΕΩΝΗ   ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ     [1885-1968]