ΟΙ ΡΟΓΕΣ ΣΤΑ ΒΥΖΙΑ ΤΗΣ ΤΖΟΥΛΙΑΣ

Έχουν περάσει δυο η τρία χρόνια,αν θυμάμαι καλά,απο το πρώτο εκείνο περιβόητο πορνό ντι-βι-ντι της τζούλιας.Το θέμα όπως ήταν φυσικό ξεχάστηκε σιγά-σιγά,αφού έφαγαν όλοι απο ενα κομματάκι τηλεθέασης.Προχτές όμως άκουσα τυχαία δυο πιτσιρικάδες να τσακώνονται για το ποιός έχει δει το τελευταίο της.Έχω δεί το τέσσερα,έλεγε ο ένας.Έχω δεί το πέντε,έλεγε ο άλλος.Έγω εχω δεί με τους μαύρους,είπε ο πρώτος ξανά.Εγώ έχω δεί και με τους μαύρους και με τους άσπρους,απάντησε ο δεύτερος.Η διαφωνία συνεχιζόταν ενώ μπήκαν και άλλοι στην συζήτηση ο καθένας με την γνώμη του.Άιντε,σκέφτηκα,εγω πόσο πίσω εχω μείνει ακόμη στο πρώτο είμαι.Θα έχει τρελή μάσα για να συνεχίζεται η ουρά των αριθμών,σκέφτηκα.Ποιός ξέρει μπορεί και να τα εκατοστήσει.
Όμως το φαινόμενο τζούλια δεν είναι αποκλειστικότητα των χρόνων που διανύουμε,πιστεύω όλες οι εποχές είχαν την τζούλια τους.Εγω θα σας γράψω για την κάποια τζούλια του μεσαίωνα,όπως την είδε με τα δικά του  μάτια ενας ποιητής της εποχής εκείνης.


                       ΟΙ   ΡΏΓΕΣ  ΣΤΑ   ΒΥΖΙΑ   ΤΗΣ   ΤΖΟΥΛΙΑΣ
            
                Έχετε δεί με άφατη ευχαρίστηση
                κόκκινο ρόδο να προβάλλει μέσ' απο άλλο άσπρο;
                Η πάλι,ενα κεράσι τρισευλογημένο
                σε ενα κρίνο μέσα;Εκεί μές στήν καρδιά του;
                Η προσέξατε ποτέ την λάμψη
                που βγάζει μια φράουλα πνιγμένη μέσ'την κρέμα;
                Η να'δατε  ποτέ σας να κοκκινίζουνε ρουμπίνια
                μέσ' απο εξαίσια,ξωτικά,θαμπά μαργαριτάρια;
                Έτσι που λέτε,κι ίσως ακόμα πιο πολύ
                της Τζούλιας αστράφτει η ρόγα πάνω στο βυζί.

                     ROBERT  HERRICK    [1591-1674]

ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΚΟΥΙΖ

Βρείτε ποιός συγχωριανός μας έχει γράψει τούς παρακάτω σατυρικούς στίχους και κερδίστε...........ικανοποίηση.

                               Ο ΜΗΝΑΣ   ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ

                            Είχε ο μήνας δεκατρείς
                            καταραμένη μέρα
                            στην καλαμιά που έδεσες
                            τον γάιδαρο,πατέρα

                            οι λύκοι τον εφάγανε
                            εκεί στήν αναπλιώσα
                            στούς γύφτους δεν τον πούλαγες
                            πατέρα,όσα κι όσα

                            τώρα τον άδικο χαμό
                            κλαίνε κόρη και μάνα
                            του γαϊδουριού απέμεινε
                            μόνον η καπιστράνα.

ΓΑΜΠΡΙΕΛΑ ΟΥΣΑΚΟΒΑ Η ΦΡΥΝΗ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

Τον Αύγουστο συμπληρώνονται 20 χρόνια απο την δολοφονία της Γαμπριέλα Ουσάκοβα,της πιο παλιάς και διάσημης εταίρας μετά τον πόλεμο.Γεννήθηκε το 1916 στήν Ρωσία και είχε ρίζες απο την δυναστεία των Ρομανόφ.Μετά την επανάσταση των μπολσεβίκων κατέφυγαν οικογενειακός στην Ελλάδα.Απο πολλή μικρή μπήκε στο επάγγελμα λέγοντας οτι έτσι εγενήθην.Στην κατοχή έβγαινε με ιταλούς και γερμανούς αποσπώντας τους μυστικά τα οποία έφταναν στην αντίσταση.Για αυτήν της την δράση αργότερα τιμήθηκε απο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ταυτόχρονα γινόταν η πρώτη εταίρα που περνούσε επίσημα την πόρτα του προεδρικού μεγάρου.Μετά την κατοχή συνέχισε το επάγγελμα της ανοίγοντας σπίτι στην οδό Μάρκου Ευγενικού 14.Απόκτησε τεράστια περιουσία με πάρα πολλά ακίνητα στην κατοχή της.Όμως μέσα στο δύσκολο αυτό επάγγελμα δεν έχασε την ανθρωπιά της,αντίθετα υπήρξε γενναιόδωρη και πονετική.Δεχόταν ανθρώπους με κινητικά προβλήματα και φτωχούς φαντάρους,πολλές φορές έναντι μικρής αμοιβής.Η ίδια έλεγε οτι ποτέ δεν ξάπλωσε με άνδρα χωρίς πληρωμή.Στην φιλανθρωπία της καταμετρώνται 20 ορφανά τα οποία μεγάλωσε και σπούδασε.Υπήρξαν και πολλά άπορα κορίτσια τα οποία και προίκισε.Τον Αύγουστο του 1991 στίς 25 του μήνα βρέθηκε στραγγαλισμένη στο σπίτι της,ήταν τότε 75 ετών.Η δολοφονία της δεν εξιχνιάστηκε λόγω έλλειψης στοιχείων.Η μια άποψη είναι οτι την στραγγάλισαν Αλβανοί κακοποιοί και η δεύτερη οτι δολοφονήθηκε επειδή είχε στην κατοχή της πολλά ακίνητα τα οποία εποφθαλμοποιούσαν  κάποιοι.Αυτή ήταν περιληπτικά η Γαμπριέλα Ουσάκοβα που κυριαρχούσε στόν χώρο της για δεκαετίες.
Kαθώς έγραφα τα παραπάνω θυμήθηκα ενα παλιό τραγούδι,νομίζω το έλεγε η Πόλυ Πάνου.
Ελεγε μια στροφή,μα απο την κόλασή μου σου φωνάζω                      
                              κόρη σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω .                                                                     
                            
        Ο ΕΡΩΤΑΣ

Εσυ που έκανες τον έρωτα επάγγελμα
και ύψωσες τα στήθη σου ενάντια στους νόμους
πόσες φορές σε άπειρους έδωσες το διάγγελμα
κάτω απ τα αστέρια στους λερωμένους δρόμους
έλεγες οτι το'κανες γιατί έτσι γεννήθηκες
μα ξέρουμε πως ήτανε έργο κοινωνικό
κι αν σας ονόμασαν ιερόδουλες κι ανήθικες
ήταν γιατί προσβάλλατε το σάπιο τους μυαλό
εσείς φυλλομετρήσατε το αντρικό το σώμα
και πάνω του διαβάσατε κάθε βασανισμό
και με τα ακροδάχτυλα το νιώσατε ακόμα
και το κορμί σας βάλσαμο μαζί και γιατρικό
στις κάμαρες τις σκοτεινές τις μισό-φωτισμένες
πόσα κορμιά δεν γδύθηκαν διάσημα και μη
κι αν σας σταμπάρουν οι ντροπές για φτηνό-πληρωμένες
ξέρω δεν έχει αγορασμό εκείνη η στιγμή
πόσες γυναίκες σήμερα που είναι μεστωμένες
δεν θα 'θελαν να είναι σκιά σε καλντερίμι
σαν ακουμπάνε αρσενικό να τάζουν πυρωμένες
να τρέχει για τον έρωτα ο νους σαν το αγρίμι.


                 30-8-1991

ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

Έμαθα κάποτε απο άνθρωπο σοφό
ότι ενα παιδάκι ερωτεύτηκε το πιο λαμπρό αστέρι.
Για να το φτάσει όμως καθώς πηδούσε στο κενό
τη λίγη πίστη του άφησε να φύγει απ'το χέρι.

Πεσμένο το μαζέψανε απο ενα δρόμο σκοτεινό
το σκοτωμένο του κορμάκι κοίταζαν κουνώντας
                                                      λυπημένα το κεφάλι.
Κρίμα ψιθύρισαν το καημενούλι ήταν τρελό
αρχίζοντας την κριτική ξεχνώντας το δικό τούς χάλι.

Μα ξάφνου παραμέρισαν γιατί έφτασαν οι γονείς
έσκυψε ο τραγικός πατέρας πάνω στο παιδί του.
Εγώ είμαι υπεύθυνος αλλά μετά και 'σείς
που λείπαμε και κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί του.

Η μάνα στύλωσε τα μάτια στήν ανάσα του Θεού
μια αμαρτωλή,Κύριε,είμαι δυστυχισμένη
μη με λυπάσαι άσε με στήν κρίση του οργισμένου σου λαού
αφού ποτέ δεν το'μαθα αρκετά να σε πιστεύει.

Κοντά μου της απάντησε εκείνο ήθελε να το πάρω
για να αποκτήσει ολα τα αστέρια που επιθυμεί
και σείς παράδειγμα να γίνεται για κάποιον άλλο
που θα'χει περισσότερη ανάγκη πάνω στη γή.

Το παρόν ποίημα ανήκει στήν αγαπητή φίλη Καλλιόπη Τσική απο την Ν.Υόρκη.
Το καλοκαίρι κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική συλλογή της με παραμυθοποιήματα
για μικρά και μεγάλα παιδιά.Έχει τίτλο ΤΟ ΑΔΙΑΒΑΣΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
και είναι αυτοχρηματοδοτούμενη έκδοση.Όποιον ενδιαφέρει μπορούμε να το βρούμε.
Ένα βιβλίο ξεχωριστό που βλέπει τα παραμύθια με απλό λόγο αλλά και πολλή ποιητική ματιά.

ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ

Τα κανάλια του Άμστερνταμ ξεχείλισαν
και γέφυρες γκρεμίστηκαν
στίς όχθες του Άμστελ ποταμού.
Μετρά η φρίκη πτώματα
κι αναρωτιέται ο καθείς
αν είναι της κολάσεως
τούτος ο εφιάλτης.
Σ'ένα πεζούλι μια γριά
σταυροκοπιέται μόνη
στηθοκοπιέται ωσάν τρελή
στη παρακάτω φράση :
<<Τα μάτια μας τα βγάλαμε
οι Ολλανδοί μονάχοι
σαν γράψαμε με κομπασμό
τον κόσμο έφτιαξε ο Θεός
και μείς την Ολλανδία.
Μα τα κανάλια του Άμστερνταμ
ξεχείλισαν
και ήταν ανθρώπου χέρι>>.

Το παραπάνω ποίημα ανήκει στήν τέταρτη ποιητική συλλογή
της καλής μου φίλης Κωνσταντίνας Τσαφαρά απο τα Σπάτα.
Ο τίτλος της συλλογής είναι Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΩΝ ΚΟΧΥΛΙΩΝ
απο της εκδόσεις ΔΡΟΜΩΝ το 2009.
Είχαν προηγηθεί οι ΠΙΝΕΛΙΕΣ το 1993,ΑΟΡΑΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ
το 1998 και ΚΟΚΚΙΝΗ ΒΑΡΚΑ το 2006
Έχει βραβευθεί  απο τον φιλολογικό σύλλογο Παρνασσός για την
ποιητική της συλλογή ΑΟΡΑΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ.

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΩΝ ΚΕΔΡΩΝ ΤΟΥ ΛΙΒΑΝΟΥ

Μωρό κρατώντας στήν αγκάλη μια γυναίκα ζήτησε.
Μίλησέ μας για τα παιδιά.
Κι εκείνος αποκρίθηκε.
Δεν είναι παιδιά σας τα παιδιά.
Γιοί και κόρες είναι της λαχτάρας της ζωής για τη ζωή.
Τα βοηθάτε να 'ρθουν στη ζωή,αλλά δεν έρχονται απο εσάς.
Ζουν μαζί σας,αλλά δεν σας ανήκουν.
Δώστε τούς την αγάπη σας,όχι τις ιδέες σας.
Τις δικές τούς ιδέες έχουν.
Στεγάστε το σώμα τούς,όχι την ψυχή τούς.
Η ψυχή τους ενοικεί στόν οίκο του μέλλοντος,εκεί που δεν
μπορείτε να πάτε μήτε στα όνειρά σας.
Προσπαθήστε να τους μοιάσετε,μη θέλετε να σας μοιάσουν.
Η ζωή πίσω δεν τραβά,δεν σταματά στο χθες.
Εσείς είστε τα τόξα.Απο σας θα πετάξουν μπροστά
τα παιδιά σας σαν βέλη ζωντανά.
Ο τοξευτής κοιτάζει το στόχο πάνω στο μονοπάτι του άπειρου.
Σας λυγίζει δυνατά,για να φύγουν γοργά και μακριά τα βέλη του.
Δεχτείτε χαρούμενα το λύγισμα στο χέρι του τοξευτή.
Εκείνος αγαπά τα βέλη που τοξεύονται,αγαπά όμως
και το δυνατό το τόξο.

Απο το βιβλίο του Καλίλ  Γκιμπράν ο Προφήτης.

Τ0 ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΤΩΝ ΣΤΙΧΩΝ

ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ.Φάτσες τραβηγμένες απ' τις τανάλιες ενός άγριου χαμόγελου.
ΣΥΜΠΛΗΡΏΝΩ.Και εμείς τραβηγμένοι πέρα απ'τα οριά μας με πείσμα να επιμένουμε να ζούμε.
ΑΦΟΙ ΚΑΤΣΙΜΙΧΑ.Και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω.
ΣΥΜΠΛΗΡΏΝΩ.Θα αντέξουμε γουρούνια παραπάνω απ'οτι νομίζεται,δεν θα πεθάνουμε.
ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ.Τα μάτια μας θα ζούνε και μετά τον θάνατό μας για να κλαίνε.
ΣΥΜΠΛΗΡΏΝΩ.Η εκδίκηση μας θα ζει και μετά τον θάνατο των απογόνων σας.
ΕΛΥΤΗΣ.Θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους.
ΣΥΜΠΛΗΡΏΝΩ.Δεν έχουμε τίποτα άλλο να δώσουμε για σας,ούτε αίμα ούτε ιδρώτα.
ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ.Θάβουμε τούς νεκρούς μας με το στόμα ανοιχτό,οι νεκροί μας πεινάνε ακόμα.
ΣΥΜΠΛΗΡΏΝΩ.Κι εμείς σαν νεκροζώντανοι πεινάμε για ζωή και μας ταΐζετε θάνατο.
ΦΡ.ΒΙΓΙΌΝ.Σε λάκκο από κάτουρα κι ασβέστη εκεί να λιώσει το κορμί σας.
ΣΥΜΠΛΗΡΏΝΩ.Θα λιώσει η φαντασία μου μέχρι να βρω βασανιστήριο για τα εγκλήματά σας.

                       Φτωχάμοιρε λαέ,της προδοσίας διδαχοί σου οι πρωτάτοι.
                       Είναι ψηλά,δεν τούς φτάνουν τα βόλια σου,πως θέλεις
                       να τούς φτάσουν της μούσας τα φτυσίματα.

                                   Κ.ΒΑΡΝΑΛΗΣ