Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

ΣΤΟΝ ΤΡΟΠΙΚΟ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Στις θάλασσες του νότου από χρόνια
είχαν τα μάτια μου καιρό να δούνε χιόνια
μα ένα πρωί μέσ' την κουκέτα στον καθρέπτη
είδα τον χρόνο στα μαλλιά μου να την πέφτει
να μου ασπρίζει τα μαλλιά και να γελάει
να μου θυμίζει πόσο γρήγορα περνάει
να μου θυμίζει η ζωή πως είναι μπόρα
που σκάνε πάνω μας οι μέρες της με φόρα
σκάνε επάνω στο σκαρί μας που αντέχει
στον λογισμό που δεν αντέχει κι όλο τρέχει
στην βαφτισμένη μας ψυχή με την αρμύρα
και στης τσιγγάνας τα κουκιά που λέει την μοίρα
στον τροπικό της μοναξιάς είμαι χαμένος
στον εαυτό μου είπα φύγε είσαι ξένος
μου φτάνει η θάλασσα, της μηχανής το γράσο
φαλίρισε η ελπίδα μας και πάντα πάει πάσο
κρυφό χαρτί ο άνεμος τα σχέδια μας αλλάζει
ο έρωτας μεγάλωσε, δεν κλαίει μα ουρλιάζει
τρίζουν τα χρόνια καθώς πέφτουνε στην πλάτη
κι η γη γυρίζει στον χαβά της με ραχάτι. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου